«پرسپولیس نوین» روی نیمکت بحران؛ اوسمار سرمربی است یا مدیر پروژه توسعه؟

«پرسپولیس نوین» روی نیمکت بحران؛ اوسمار سرمربی است یا مدیر پروژه توسعه؟

برنامه‌ریزی مبتنی بر تحول‌خواهی و توسعه‌گرایی اگر قرار است در پرسپولیس معنا پیدا کند، باید از آکادمی باشگاه آغاز شود؛ نه از تیم بزرگی که هر فصل با هزینه‌های چند ده و حتی چند صد میلیاردی بسته می‌شود و مأموریتش فقط یک چیز است: قهرمانی. با این حال، تصمیمات اخیر مدیریت باشگاه پرسپولیس این پرسش جدی را ایجاد کرده که آیا مدیران، نقش تیم بزرگسالان را با آکادمی فوتبال اشتباه گرفته‌اند؟

پرسپولیسِ بحران‌زده؛ آماری که نگران‌کننده است

پرسپولیس در نیم‌فصل دوم یکی از بحرانی‌ترین مقاطع خود در یک دهه اخیر را تجربه می‌کند. تیمی که در سال‌های گذشته با قهرمانی‌های پی‌درپی در لیگ برتر، جام حذفی و سوپرجام، دو حضور در فینال لیگ قهرمانان آسیا و همیشگی‌بودن در کورس قهرمانی شناخته می‌شد، حالا تحت هدایت اوسمار ویرا از ۷ مسابقه نیم‌فصل دوم، ۵ شکست را متحمل شده و عملاً وارد بحران شده است.

دوگانگی در تصمیم‌گیری؛ حمایت یا تناقض؟

مدیریت باشگاه پرسپولیس به ریاست پیمان حدادی و هیئت‌مدیره همراه، در این مقطع رفتار دوگانه‌ای از خود نشان داده است. مدیریتی که در نیم‌فصل اول، تنها پس از هشت هفته و یک شکست، وحید هاشمیان را کنار گذاشت و اوسمار ویرا را جایگزین کرد، حالا با وجود پنج شکست سنگین از سرمربی برزیلی حمایت می‌کند.

این حمایت در شرایطی اعلام شد که باشگاه، بازیکنان و کادرفنی را ۲۰ درصد جریمه کرد؛ تصمیمی که به‌وضوح نارضایتی اوسمار ویرا را به دنبال داشت تا جایی که او پس از شکست مقابل خیبر خرم‌آباد تلویحاً از احتمال رفتن سخن گفت. هرچند باشگاه هرگونه استعفا یا کناره‌گیری را تکذیب کرد، اما مواضع علنی سرمربی نشان داد شکاف میان او و مدیریت جدی است.

تمدید قرارداد در اوج بحران؛ سؤال اصلی چیست؟

در اوج این شرایط، باشگاه پرسپولیس از فعال شدن بند تمدید قرارداد اوسمار ویرا خبر داد. تصمیمی که پرسش‌های اساسی به‌همراه دارد:

  • این بند بر چه مبنایی فعال شده است؟
  • پرسپولیس از جام حذفی حذف شده،
  • در لیگ برتر از مدعیان قهرمانی فاصله گرفته،
  • و شانس قهرمانی در ۸ بازی باقی‌مانده با اما و اگرهای جدی روبه‌روست.

با این حال، مدیریت باشگاه چنین توضیح داده است:

«اوسمار ویرا برنامه‌ای تحول‌خواه و توسعه‌گرا برای پایه‌ریزی “پرسپولیس نوین” ارائه کرده و با تأکید بر ثبات فنی، بند تمدید قرارداد او فعال شده است.»

«پرسپولیس نوین» دقیقاً یعنی چه؟

پرسش مهم اینجاست:

مدیریت پرسپولیس فهم خود از ساختار باشگاه‌داری را بر چه اساسی بنا کرده است؟

پرسپولیسی که سال‌ها قهرمان بوده و این فصل نیز با هزینه‌ای سنگین بسته شده، چگونه به نقطه‌ای رسیده که حالا صحبت از «پرسپولیس نوین» می‌شود؟ آیا قرار است تیمی با میلیون‌ها هوادارِ نتیجه‌محور، آزمایشگاه اجرای پروژه‌های توسعه‌گرایانه باشد؟

تناقضی که پاسخ می‌خواهد

مدیران فعلی باشگاه تلاش می‌کنند ناکامی‌ها را به «بسته‌شدن تیم در مدیریت قبلی» نسبت دهند؛ در حالی که:

  • همین مدیران از ابتدای فصل عضو هیئت‌مدیره بوده‌اند،
  • تنها تغییر، کنار رفتن رضا درویش و ارتقای پیمان حدادی به مدیرعاملی بوده،
  • و جالب‌تر اینکه پیش از خشک‌شدن جوهر تغییرات مدیریتی، سرمربی قبلی اخراج شد.

اگر تصمیم‌گیری‌ها امروز مبتنی بر «جلسات تخصصی» است، چرا همین منطق در قبال وحید هاشمیان اجرا نشد؟ چرا آن زمان، وعده حمایت و جذب بازیکن عملی نشد اما با اولین لغزش، حکم برکناری صادر شد؟

پرسپولیس، آکادمی نیست

باشگاه‌هایی مانند پرسپولیس، استقلال، سپاهان و تراکتور تیم‌های معمولی نیستند. در این باشگاه‌ها، واژه‌هایی مانند «تحول‌خواهی» و «توسعه‌گرایی» اگر هم معنا داشته باشد، باید:

  • در آکادمی و تیم‌های پایه اجرا شود،
  • نه در تیم بزرگسالی که هر فصل میلیاردها تومان برای آن هزینه می‌شود.

جمع‌بندی

انگار لازم است کسی به مدیران پرسپولیس یادآوری کند:

  • تیم بزرگسالان، محل آزمون پروژه‌های توسعه‌ای نیست؛
  • این تیم باید نتیجه بگیرد و برای قهرمانی بجنگد؛
  • اگر عدم نتیجه‌گیری معیار اخراج یک سرمربی است، این معیار باید برای همه یکسان باشد.

در غیر این صورت، تردیدها درباره تصمیمات مدیریتی نه‌تنها برطرف نمی‌شود، بلکه پرسپولیس را بیش از پیش وارد بحران اعتماد خواهد کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *