چهارشنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۵
در حالی که بیلبوردهای شهری و تریبونهای رسمی، خانوادهها را به فرزندآوری تشویق میکنند، واقعیت کف بازار چیز دیگری میگوید؛ نوزادان زیر یکسال، حالا به گرانترین عضو خانواده ایرانی تبدیل شدهاند. نگاهی به قیمت پوشک، شیرخشک و مکملهای ضروری نشان میدهد که دولت عملاً بازار اقلام زیستی نوزاد را رها کرده و این پرسش جدی مطرح است: چه نهادی واقعاً بر این بازار نظارت میکند؟
وزارت صمت و سازمان حمایت از حقوق مصرفکنندگان، مدعی وجود «لایههای نظارتی» هستند، اما تغییرات هفتگی قیمتها در داروخانهها و فروشگاهها نشان میدهد این نظارتها یا وجود خارجی ندارند یا بهکلی از واقعیت بازار جاماندهاند.
به گزارش کویرنیوز، در سال ۱۴۰۴ «پدر و مادر شدن» بیش از آنکه یک انتخاب باشد، به چالشی اقتصادی تبدیل شده است. از شیرخشکهایی که با قطرهچکان ارز میگیرند تا پوشکهایی که قیمتشان همگام با نوسان دلار بالا میرود، همهچیز یک پیام روشن دارد:
هزینههای میلیونی نوزاد، قانون جوانی جمعیت را درست در همان نقطه آغاز، یعنی داروخانه و فروشگاه، متوقف کرده است.
بررسی هزینههای حداقلی یک نوزاد زیر یکسال نشان میدهد:
در مقابل، یارانهها و کالابرگهای تشویقی ۴۰۰ تا ۶۰۰ هزار تومانی حتی ۱۰ درصد این هزینهها را پوشش نمیدهند. گویی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و سازمان هدفمندی یارانهها، در جهانی دیگر زندگی میکنند؛ جهانی که در آن، با چند صد هزار تومان میتوان امنیت غذایی و بهداشتی یک نوزاد را تأمین کرد.
قانون جوانی جمعیت که قرار بود حامی خانوادهها باشد، امروز برای بسیاری از پدران کارمند و مادران کارگر، چیزی جز ناامیدی عملی به همراه نداشته است.
در این میان، وزارت بهداشت نیز عملاً بازار را به حال خود رها کرده؛ نه تخصیص ارز بهموقع انجام میشود و نه نظارت مؤثری بر قیمت مکملها و شیرخشکها وجود دارد.
سؤال ساده اما تلخ اینجاست:
آیا مسئولان وزارت رفاه، وزارت صمت و سازمان حمایت، از قیمت یک بسته پوشک یا حتی قطره ویتامین نوزاد خبر دارند؟
اصرار دولت بر کالابرگهای ۴۰۰ تا ۶۰۰ هزار تومانی، در شرایطی که هزینه ماهانه نوزاد به مرز ۱۰ میلیون تومان نزدیک میشود، چیزی جز بیخبری از واقعیت کف بازار نیست.
این مبالغ حتی هزینه «قطرههای ویتامین» را هم پوشش نمیدهد؛ چه برسد به شیرخشک و پوشک.
مخاطبان کویرنیوز گزارش دادهاند که:
در حالی که سازمان تعزیرات حکومتی باید مانع زیادهخواهی تولیدکنندگان و واردکنندگان شود، بازار عملاً به عرضه و تقاضای بیرحمانه سپرده شده است. از سوی دیگر، وزارت بهداشت با تأخیر در تخصیص ارز مواد اولیه، خود به یکی از عوامل اصلی گرانی تبدیل شده است.
امروز، نوزاد در ایران نه فقط یک عضو خانواده، بلکه یک پروژه پرهزینه اقتصادی است. رهاشدگی بازار اقلام زیستی، ضعف نظارت، و شکاف عمیق میان سیاستگذاری و واقعیت بازار، فرزندآوری را برای طبقات ضعیف به «جرم اقتصادی» تبدیل کرده است.
تا زمانی که پوشک و شیرخشک به کالای لوکس شباهت دارند، هر دعوتی به افزایش جمعیت، بیش از آنکه سیاستگذاری باشد، شعاری بدون پشتوانه اقتصادی است.
تمام حقوق برای پایگاه خبری کویر نیوز محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
کویرنیوز