یکشنبه ۳ خرداد ۱۴۰۵
تیم ملی فوتبال ایران در حالی مسابقات تدارکاتی خود را برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ (مکزیک، کانادا و آمریکا) سپری میکند که شکست اخیر برابر ازبکستان در تورنمنت چهارجانبه العین، پرده از بحرانی بزرگ درون اردوی ملیپوشان برداشت؛ بحرانی که بهنظر میرسد از جنس فنی نیست، بلکه از درونِ «متحدترین تیم تاریخ» آغاز شده است.
تیم ایران پس از پیروزی دشوار مقابل کیپوِرد در ضربات پنالتی، به دیدار نهایی رسید تا برابر ازبکستان صفآرایی کند؛ اما مسابقه در ۹۰ دقیقه با تساوی بدون گل خاتمه یافت.
در حالیکه ازبکها از دقیقه ۷۰ ده نفره بودند، ملیپوشان کشورمان نتوانستند راهی به گل پیدا کنند و در نهایت در ضربات پنالتی ۴ بر ۳ مغلوب شدند تا جام به ازبکستان برسد.
در ظاهر، داستان همان باختی معمولی در یک تورنمنت دوستانه بود؛ اما پس از پایان بازی، رفتارها و گفتگوهای بازیکنان، چنان فضا را ملتهب کرد که تحلیلگران تابناک از آن با تعبیر «افشای ناگهانی شکاف درون تیم ملی» یاد کردند.
بر اساس گزارش منابع میدانی، امیر قلعهنویی از نحوه اجرای پنالتی پنجم شوکه شده است. او ابتدا به سمت میلاد محمدی رفت که در پاسخ، طارمی را مسئول اصلی معرفی کرد. سپس سرمربی به سراغ کاپیتان تیم ملی رفت اما پاسخ روشنی درباره علت واگذاری پنالتی دریافت نکرد.
بهنظر میرسد قرار بوده مهدی طارمی آخرین پنالتی را بزند، اما او بدون هماهنگی با کادرفنی ضربه را به میلاد محمدی سپرده است.
قلعهنویی پس از بازی از این رفتار بهشدت عصبانی و متعجب بود و بنا بر گفته خبرنگاران، با خشم شدید ورزشگاه را ترک و راهی رختکن شد؛ جایی که فضای پرتنشی بر تیم حاکم بود.
پس از بازی، طارمی در مصاحبهای مبهم گفت:
«ده بازیکن از زدن پنالتی شانه خالی کردند و گفتند نمیزنیم!»
اظهارات او تردیدها درباره ریشه اختلاف را بیشتر کرد. قلعهنویی که ظاهراً تصمیم طارمی را غیرحرفهای میدانست، در گفتوگویی کنایهآمیز پاسخ داد:
«بهترین بازیکنان دنیا هم پنالتی خراب کردهاند… طارمی بازیکن وزنی ماست و در خرداد میتواند کمک کند، فقط باید از نظر روحی و روانی در شرایط مسابقه باشد.»
بهنظر میرسد سرمربی تیم ملی قصد داشت به ضعف روحی و شرایط نامطلوب طارمی در نقلوانتقال اخیرش اشاره کند، اما همین لحن کنایهآمیز باعث شد موضوع رنگوبوی درگیری پیدا کند.
این ماجرا در تضاد کامل با تصویر آرمانیای است که طی دو سال گذشته از تیم ملی ترسیم شده بود.
قلعهنویی بارها تأکید کرده بود:
«این تیم، متحدترین تیم تاریخ ایران است.»
همین مضمون را سردار آزمون و شجاع خلیلزاده در چند مصاحبه رسمی تکرار کرده بودند؛ آنها گفته بودند تیم ملی حالا بیسابقهترین همدلی سالهای اخیر را تجربه میکند.
اما بحران اخیر نشان میدهد نهتنها از آن اتحاد خبری نیست، بلکه اختلافات شخصی و تصمیمهای خودسرانه بازیکنان کلید قرمز خطر را روشن کرده است.
وقتی در یک بازی دوستانه چنین چالش روحی و رفتاری بروز میکند، تصور تبعات آن در جام جهانی ترسناک خواهد بود.
تیمی که قرار بود نماد «تمرکز و انسجام» باشد، حالا درگیر چشمزخم درون تیمی است؛ وضعیتی که حتی سابقهدارترین مربیان تیم ملی هم از آن هراس دارند.
برخی کارشناسان معتقدند اتحاد مصنوعیِ تبلیغشده در ماههای اخیر حالا به نقطه فروپاشی رسیده و در صورت ادامه این روند، تیم ملی ایران پیش از آغاز جام جهانی، در زمین اختلافات داخلی شکست خواهد خورد.
بحران اخیر تیم ملی فراتر از یک شکست دوستانه است.
این ماجرا نشان داد «متحدترین تیم تاریخ»، بیش از هر زمان دیگری به بازسازی روحی و مدیریتی نیاز دارد — فرصتی کوتاه تا خرداد ۱۴۰۵ برای بازگشت به نظمی که بتواند ایران را واقعاً نمایندهی اتحاد کند، نه شعار آن.
تمام حقوق برای پایگاه خبری کویر نیوز محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
کویرنیوز