یکشنبه ۳ خرداد ۱۴۰۵
یکشنبه شب، ایتالیا دو چهره متضاد از خود نشان داد؛
در حالی که اشک و افسوس در سنسیرو جاری بود، لبخند و افتخار در تورین درخشش دیگری داشت. فوتبال ایتالیا دچار شکستی تاریخی شد، اما تنیس این کشور به اوج افتخار رسید.
در آخرین دیدار مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ از گروه I اروپا، تیم ملی فوتبال ایتالیا در ورزشگاه سنسیرو مقابل نروژ با نتیجه سنگین ۴ بر ۱ شکست خورد؛ نتیجهای که صعود مستقیم به جام جهانی را غیرممکن کرد و بار دیگر آنها را به پلیآف فرستاد.
برای صعود مستقیم، شاگردان گتوسو نیاز به پیروزی دستکم با اختلاف ۹ گل داشتند، اما نهتنها این رؤیا محقق نشد، بلکه نروژیها در خاک ایتالیا جشن صعود گرفتند.
روزنامه گاتزتا دلو اسپورت در گزارشی با عنوان «پلیآف، واقعیتی اجتنابناپذیر» نوشت:
«ایتالیا پیشتر اثرات مخرب پلیآف را چشیده است؛ ابتدا در سال ۲۰۱۷ و سپس در ۲۰۲۲، که دو بار متوالی از حضور در جام جهانی بازماند. اکنون دیگر پشیمانی سودی ندارد؛ تنها دو بازی حیاتی مانده تا حفظ آبرو.»
به این ترتیب، آتزوری برای سومین دوره پیاپی نتوانست مستقیماً به جام جهانی برسد. آماری که برای کشوری چهار بار قهرمان جهان، نگرانکننده است:
تا پیش از سال ۲۰۱۸ تنها در دو دوره از حضور در جام جهانی محروم شده بود، اما در **۱۲ سال اخیر دو بار دیگر هم غیبت را تجربه کرده است.
رنو گتوسو، سرمربی تیم ملی ایتالیا، پس از شکست تحقیرآمیز در کنفرانس خبری گفت:
«اول و مهمتر از همه باید از هواداران عذرخواهی کنیم. شکست ۴ بر ۱ در خانه اصلاً قابلقبول نیست. ما نیمه اولِ خوبی داشتیم، تیم واقعی بودیم، اما در نیمه دوم فرو ریختیم. وقتی حریف یک موقعیت پیدا میکند، وحشت میکنیم؛ این بزرگترین ضعف تیم است و باید اصلاح شود.»
این اظهارات در حالی بیان شد که ایتالیا سنگینترین شکست خانگی خود در دیدارهای مقدماتی جام جهانی را تجربه میکرد؛ شکستی که یادآور دوران تلخ ناکامیهای اخیر و کابوس تکراری پلیآف است.
در مقابل، تنها چند صد کیلومتر دورتر از میلان، ایتالیاییها در تورین دلایل زیادی برای شادی داشتند.
در فینال مسابقات پایان فصل تنیس مردان ATP Finals، یانیک سینر ستاره ۲۴ ساله ایتالیایی، برای دومین سال متوالی قهرمان شد؛ آن هم بدون از دست دادن حتی یک ست در تمام رقابتها.
سینر در دیداری نفسگیر مقابل کارلوس آلکاراس، ست اول را در تایبریک ۷-۴ و ست دوم را ۷-۵ برد تا در سرزمین خودش دوباره تاج قهرمانی را بر سر بگذارد.
این ششمین فینال او در کمتر از یک سال مقابل آلکاراس بود؛ دو رقیب نسل جدید که حالا نبض تنیس دنیا در دستانشان است.
سینر پس از قهرمانی گفت:
«قهرمانی در تورین برای دومین سال متوالی رؤیایی است. از حمایت مردم کشورم ممنونم؛ بدون آنها، این انرژی را در زمین نداشتم.»
در پایان یکشنبهای پرحادثه، ایتالیا همزمان تلخی و شیرینی را چشید؛
در فوتبال، نگران آیندهای بود که دوباره به پلیآف گره خورد،
اما در تنیس، قهرمانی سینر امیدی شد به نسل تازهای که شاید بتواند بخشی از اعتمادبهنفس ازدسترفته ورزش این کشور را بازگرداند.
از اشکهای سنسیرو تا لبخندهای تورین، ایتالیا بار دیگر نشان داد که «فراز و فرود» بخشی از ذات ورزش است.
تمام حقوق برای پایگاه خبری کویر نیوز محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
کویرنیوز